Jak zrobić moodboard wnętrza, który się obroni

Moodboard może polec na dwa sposoby. Albo jest ścianą ładnych wnętrz zaprojektowanych przez kogoś innego — i klient zakochuje się w czymś, czego nie jesteś w stanie zamówić — albo jest siatką zrzutów z katalogów, w której każdy produkt siedzi we własnym białym pudełku. Ten drugi problem da się naprawić.

Przestań traktować zdjęcia od dostawców jak obrazki i zacznij traktować je jak przedmioty. Wytnij sofę, lampę wiszącą, dywan i stolik boczny z ich teł, a ustawisz je wszystkie na jednej powierzchni, w prawdziwych proporcjach względem siebie i z jednym kierunkiem światła. Klient widzi pokój, a nie listę zakupów.

Zacznij od zdjęć, których wolno ci użyć

Zdobywanie materiałów to ten etap, który projektanci pomijają, a potem tego żałują. Tablica pokazana jednemu klientowi na spotkaniu to zupełnie inne ryzyko niż ta sama tablica wrzucona na Instagram — a zdjęcia muszą mieć licencję na to miejsce, w którym ostatecznie wylądują.

Trzy źródła, w kolejności od najlepszego:

• Twoje własne zdjęcia. Sfotografuj próbkę z showroomu, wzornik tkaniny, fragment płytki. Masz do nich pełne prawa, a odwzorowują prawdziwe wykończenie lepiej niż jakikolwiek katalogowy render.
• Materiały producentów i dystrybutorów. Większość marek udostępnia bibliotekę prasową albo handlową, a wiele umów dealerskich obejmuje zdjęcia produktów na potrzeby prezentacji dla klienta. Czytaj warunki: prywatna prezentacja zwykle jest w porządku, ale wykorzystanie w publicznym marketingu nie jest już oczywiste.
• Biblioteki stockowe z jasną licencją komercyjną. Darmowa licencja Unsplash pozwala obecnie na użycie komercyjne i prywatne bez zgody i bez podawania autora, zastrzegając jednocześnie, że zdjęć nie wolno sprzedawać bez istotnej modyfikacji; sprzedaż wydruków albo produktów z tym zdjęciem już się w niej nie mieści. Unsplash+ ma osobną licencję, a warunki się zmieniają — zajrzyj na unsplash.com/license, zanim się na tym oprzesz.

Zrzut ekranu z pina na Pintereście to nie jest zdobywanie materiałów. Te zdjęcia mają właścicieli, a platforma nie jest licencjodawcą.

Wytnij meble z katalogowego tła

Zdjęcia katalogowe mają sprzedać jedną rzecz, więc każde przychodzi z własnym tłem, własnym cieniem na podłodze i własnym zafarbem. Zostawione tak, jak są, biją się ze sobą, a oko czyta pudełka zamiast mebli.

Wrzuć każde zdjęcie produktu do remover.bg, a tło schodzi w postaci przezroczystego PNG. Narzędzie jest zbudowane pod te krawędzie, które we wnętrzach naprawdę mają znaczenie: plecionkę rattanu, pętelki bouclé, frędzle dywanu, cienkie druty ramy lampy wiszącej. Ręczne szybkie zaznaczanie robi się w takich miejscach poszarpane, więc najtrudniejsze wycinki obejrzyj w pełnym rozmiarze. Nasz poradnik o przezroczystym PNG tłumaczy, kiedy taki plik jest ci potrzebny.

Nawyki, które ułatwią późniejsze układanie:

• Przesyłać możesz PNG, JPEG i WebP do 10 MB. Materiały z press kitów przychodzą często jako TIFF albo olbrzymie pliki w rozdzielczości druku — te zapisz wcześniej jako JPEG lub PNG w wysokiej jakości.
• Wytnij więcej elementów, niż planujesz wykorzystać. Podmiana krzesła zajmuje sekundy, kiedy jest ono już gotowym PNG.
• Usuwanie tła działa też przez API po HTTP, więc pracownia robiąca tablice na dużą skalę może sobie to oskryptować.

Układaj według stref pokoju, a nie kategorii

Samą tablicę złóż w tym narzędziu, w którym i tak prezentujesz: slajdy, Figma, InDesign, Canva. Edytor remover.bg pracuje na jednym produkcie naraz. Zdejmuje oryginalne tło i — jeśli chcesz pokazać dany mebel w kontekście — podmienia je na jednolity kolor, własny kolor albo Twoje własne zdjęcie za tym jednym elementem. Zdjęcie dębowej podłogi, którą klient już ma, wstawione za sofę robi z tego jednego ujęcia coś przypisanego do konkretnego wnętrza — dokładnie o to chodzi we wpisie dlaczego własne tła biją te generyczne.

Gdy każdy element masz zapisany jako przezroczysty PNG, rozłóż je w programie graficznym według stref, a nie typów produktu. Strefa wypoczynkowa razem, jadalnia razem, oświetlenie tam, gdzie naprawdę by wisiało. Najpierw duże elementy kotwiczące, potem średnie, na końcu dodatki w lukach.

Skala to test wiarygodności. Jeśli lampa podłogowa wychodzi tej samej wysokości co fotel, nikt nic nie powie — ale po cichu przestanie ufać tablicy. Wybierz jeden przedmiot o znanym wymiarze i wszystko inne mierz względem niego.

Dodaj cienie, żeby nic nie unosiło się w powietrzu

Wycinki bez cienia wyglądają jak clipart. Delikatny cień pod każdym elementem, wszystkie padające w tę samą stronę, zamieniają płaski kolaż w przedmioty stojące na powierzchni.

Cień dodaj do każdego wycinka w edytorze, zanim go ułożysz. Narzędzie robi cień miękki i realistyczny, a nie twardy i przesunięty w bok — a nałożony tak samo na wszystkie elementy daje gotowej tablicy jeden kierunek światła. Resztę załatwia układ: ciężkie meble stojące na podłodze mają leżeć płasko na powierzchni, obrazy i lampy wiszące czytają się lepiej z wolną przestrzenią pod spodem. Nasz przewodnik jak dodać realistyczne cienie do zdjęć pokazuje, jak nakłada się ten efekt.

Wyeksportuj raz, ale zachowaj części

Trzymaj wycinki jako PNG — następna wersja projektu będzie ich potrzebowała. Do wersji drukowanej, którą zostawiasz klientowi, wstaw je w pełnej rozdzielczości w programie graficznym i pozwól, żeby kompresją zajął się jego eksport do PDF. Do prezentacji na ekranie albo panelu klienta lepszy jest WebP: pliki są na tyle lekkie, że przejdą mailem, a artefaktów nie widać — i format jest obsługiwany zarówno przy przesyłaniu, jak i eksporcie.

Każdy wycinek nazwij nazwą producenta i kodem produktu. Sześć tygodni później, gdy klient zapyta o „ten z mosiężnymi nogami”, znajdziesz go w kilka sekund.

Co daje ci taka tablica

Tablica zbudowana w ten sposób przeżywa spotkanie. Kiedy klient wetuje krzesła do jadalni, podmieniasz jeden PNG, a koncepcja trzyma się kupy zamiast rozsypać się w zbiór niedopasowanych kadrów. Trzymaj folder z wycinkami na każdy projekt, a trzecia prezentacja zajmie ci jedno popołudnie.