Dlaczego tło zostaje w uchwytach i prześwitach

Kubek sfotografowany na jasnym stole wycina się znakomicie. Czysty brzeg, ostra podstawa, nigdzie ani śladu obwódki wzdłuż sylwetki. Potem umieszczasz go na granatowym banerze i proszę: w uchu unosi się biały owal, dokładnie tam, gdzie wcześniej był stół.

Ta pozostała plama nie jest złą krawędzią. To zamknięta przestrzeń negatywowa — dziura w uchu kubka, prześwity między szczebelkami krzesła, trójkąt wewnątrz paska torby, oczka na palce w nożyczkach, światło dzienne między ogniwami łańcucha. Tło widoczne przez obiekt, które ani razu nie dotyka jego zewnętrznego konturu.

Wymaga własnej diagnozy. Przyczyny są inne niż te, które stoją za poszarpanym obrysem, a więc i sposoby naprawy — z których niemal wszystkie dzieją się, zanim cokolwiek prześlesz.

Dlaczego wewnętrzny otwór jest trudniejszy niż zewnętrzna krawędź

Na zewnątrz obiektu ciągła granica ma po jednej stronie wielkie pole tła — mnóstwo przesłanek. Wewnątrz ucha sprawa się odwraca: mały obszar całkowicie otoczony produktem musi zostać odczytany jako nie-produkt.

Gdy ten obszar jest niejednoznaczny — za mało pikseli, ten sam odcień co obiekt albo utopiony w cieniu — jest na czym się oprzeć znacznie mniej, a niejednoznaczna plama częściej zostaje na miejscu. Czyste prześwity biorą się z usunięcia tej niejednoznaczności już przy zdjęciu.

Przyczyna pierwsza: prześwit to znikomy ułamek kadru

Sfotografuj kubek z drugiego końca kuchni, mając w kadrze cały blat, a otwór ucha zajmie na zdjęciu ledwie wąski skrawek.

Wypełnij kadr: podchodź aparatem bliżej, aż przedmiot zajmie większość zdjęcia, z niewielkim marginesem tła. Musi się to wydarzyć przy robieniu zdjęcia — kadrowanie później w edytorze zdjęć w telefonie nie dodaje detalu, więc prześwit pozostaje równie wąski, tylko większy na ekranie.

Wyślij plik w takiej postaci, w jakiej wyszedł z aparatu, a nie pomniejszoną kopię; detal wyrzucony przed przesłaniem nigdy w prześwicie nie zaistniał. Przesyłać można pliki PNG, JPEG lub WebP, do 25 MB. Jeśli aparat zapisuje RAW, wyeksportuj najpierw z własnego programu do zdjęć — WebP utrzymuje detal przy mniejszym rozmiarze pliku niż odpowiadający mu JPEG.

Przyczyna druga: to, co prześwituje, zlewa się z produktem

Biały kubek na białym stole ma ucho pełne bieli. Orzechowe krzesło na drewnianej podłodze ma prześwity między szczebelkami pełne podłogi w kolorze orzecha. Zewnętrzna krawędź nadal działa — obiekt rzuca cień i ma widoczny kontur — ale wnętrze nie daje niczego do rozdzielenia.

Nie musisz zmieniać całej scenografii, a jedynie ten obszar, na który patrzą otwory. Arkusz kolorowego papieru położony na powierzchni za krzesłem albo szara karta o średniej jasności wsunięta pod ucho kubka bywa całym rozwiązaniem. Biżuteria to przypadek skrajny, w którym prześwity między ogniwami są mniejsze niż same ogniwa; dyscyplina, dzięki której łańcuszki i pierścionki dobrze wychodzą na zdjęciach, dotyczy każdego drobnego otworu.

Gdy otwory są w zdjęciu źródłowym rozdzielone, reszta idzie szybko. Prześlij plik do remover.bg, a zamknięte prześwity znacznie częściej wyjdą razem z obrysem; potem zastąp tło jednolitym kolorem, własnym odcieniem albo swoim zdjęciem.

Przyczyna trzecia: prześwit jest pełen cienia

Dosuń torbę do tła, a przestrzeń wewnątrz paska zrobi się ciemna. Ten prześwit nie jest już ani tłem, ani produktem, tylko czarnym klinem, a ciemne piksele wewnątrz ciemnego obiektu są odczytywane jako jego część.

Wpuść światło do otworu:

• Odsuń przedmiot daleko przed tło, żeby tło było oświetlane niezależnie.
• Unieś go na pudełku, żeby światło docierało pod spód i na wylot.
• Dodaj drugie źródło światła albo białą kartkę naprzeciw głównego, żeby wypełnić cień.
• Fotografuj przy oknie w pochmurny dzień, bo takie światło oświetla otwory z wielu stron.

Ustaw otwór w stronę obiektywu

Ucho sfotografowane na wprost krawędzią to szczelina szeroka na kilka milimetrów. Obróć kubek o piętnaście czy dwadzieścia stopni, a stanie się otwartym owalem. Ustaw krzesło na trzy czwarte, a prześwity między szczebelkami się poszerzą. Rozewrzyj lekko nożyczki. Powieś torbę tak, żeby pasek odchodził pętlą od korpusu.

Nawet zamknięte nożyczki położone płasko na kontrastowym arkuszu dają każdemu oczku na palce wyraźny krążek koloru, a rozchylenie ostrzy poszerza dodatkowo prześwit między nimi. Ustawienie otworu pod kątem daje więcej niż jakikolwiek inny pojedynczy ruch: włosowata szczelina zamienia się w obszar o realnej powierzchni.

Sprawdzaj prześwity, a nie obrys

Zapełnione prześwity trafiają do publikacji, bo ludzie oglądają wycinki na białej stronie, gdzie pozostała biała plama jest niewidoczna.

Zanim zatwierdzisz wycinek, połóż go na nasyconym kolorze o średniej jasności i przybliż każdy otwór. Wszystko, co zostało, samo się zgłosi. Sprawdź jeszcze raz po dodaniu cienia: cień za zapełnionym prześwitem wygląda ewidentnie źle. Jeśli eksportujesz pliki na naklejki albo do druku, ten sam przegląd należy do Twojej rutyny przezroczystego PNG.

Napraw to na zdjęciu

Światło w prześwicie, kontrast za nim, otwór obrócony w stronę obiektywu, produkt wypełniający kadr. Nic z tego nie kosztuje pieniędzy — chodzi o to, gdzie stoisz i co kładziesz za obiektem. Wbuduj te cztery rzeczy w sposób, w jaki fotografujesz, a resztkowy owal nigdy nie dotrze do baneru.