Social media klubu sportowego: sesja i jeden szablon

Konta amatorskich klubów zwykle wyglądają jak konta trzech różnych klubów. Post meczowy to zdjęcie z telefonu z wynikiem wklepanym na wierzchu. Post o zawodniku meczu to przycięty kadr z akcji, w zupełnie innym kroju pisma. Terminarz to zrzut ekranu z arkusza kalkulacyjnego. I nikt nie jest temu winny: konto prowadzi zwykle rodzic albo zawodnik, który ma pracę na etacie i zero przygotowania graficznego.

Rozwiązaniem nie są lepsze umiejętności projektowe. Wystarczy jedna sesja zdjęciowa i jeden szablon. Postaw każdego zawodnika przed aparatem na dziewięćdziesiąt sekund, wytnij go z tła, połóż na tle w barwach klubu i korzystaj z tych wycinków przez cały sezon: prezentacja kadry, wyjściowa jedenastka, alerty o golach, podziękowania dla sponsorów. Ci sami zawodnicy, to samo światło, ten sam wygląd, tydzień po tygodniu.

Fotografuj pod wycinek, nie pod zdjęcie

Tło i tak zniknie, więc fotografować możesz niemal wszędzie: pod ścianą klubowej szatni, po zacienionej stronie trybuny. Liczą się cztery rzeczy, których wycinek nie naprawi później.

• Równomierne światło na zawodniku — rozproszony cień wygrywa z bezpośrednim słońcem. Ostre południowe światło kładzie czarny pas na połowie twarzy i prześwietla białe koszulki.
• Odstęp od ściany — ustaw zawodnika dwa, trzy kroki dalej, żeby twardy cień nie obrysowywał jego sylwetki.
• Stała wysokość aparatu — na wysokości klatki piersiowej, z tej samej odległości, przy każdym zawodniku. To właśnie dzięki temu siatka z kadrą wygląda na zaprojektowaną, a nie poskładaną z czego popadnie.
• Zapas wokół sylwetki — kadruj luźno. Później w programie graficznym zawsze możesz przyciąć, ale nie wymyślisz łokcia, który wypadł z kadru.

Zrób po dwa, trzy ujęcia każdego zawodnika: ręce skrzyżowane, ręce wzdłuż ciała i jedna poza dynamiczna. Przy dwudziestu zawodnikach to wystarczająca różnorodność, żeby nikt nie zauważył, że od września obracasz w kółko tymi samymi ujęciami. Ta sama dyscyplina sprawdza się przy portretach zespołu — trenerów i członków zarządu klubu.

Wytnij zawodnika i trzymaj się barw klubu

Przepuść każde ujęcie przez usuwanie tła, a ściana, siatka ogrodzenia i kubeł na śmieci znikają, zostawiając przezroczysty PNG z samym zawodnikiem. Drobne krawędzie to miejsce, w którym tanie wycinki się sypią: rozwiane włosy, kucyk, siatka znacznika treningowego.

Dalej remover.bg pozwala podłożyć pod zawodnika jednolity lub własny kolor, więc dostajesz prawdziwą barwę klubu, a nie jej przybliżenie. Znajdź raz kod hex, wrzuć go na grupowy czat i przestań dobierać kolor na oko. Jeśli wolisz składać grafikę we własnym narzędziu do projektowania, wyeksportuj zamiast tego przezroczysty PNG — nasz poradnik o przezroczystym PNG tłumaczy, kiedy zachować przezroczystość, a kiedy spłaszczyć plik.

Od pływającej głowy do przemyślanej grafiki dzieli Cię jeszcze jedno: cień. Zawodnik na jednolitym kolorze bez cienia czyta się jak naklejka. Niech będzie subtelny i niech u każdego zawodnika pada w tę samą stronę — opisujemy to w tekście o tym, jak dodać realistyczne cienie.

Zbuduj szablon raz, wypełniaj go przez cały sezon

Przygotuj dwa formaty i na tym poprzestań. Pionowy post na feed w rozmiarze 1080 x 1440 pikseli (3:4) to najwyższy kadr, jaki Instagram obecnie przyjmuje, a do tego pokrywa się z podglądem siatki w profilu, więc nic nie zostaje ucięte. 1080 x 1350 (4:5) to bezpieczna opcja awaryjna, jeśli Twoje narzędzie do planowania publikacji wciąż odrzuca 3:4. Relacja w 1080 x 1920 (9:16) wypełnia cały ekran. Sprawdź aktualne specyfikacje, zanim zaczniesz budować, bo platformy lubią je zmieniać.

Ustal te elementy raz i nigdy nimi nie ruszaj:

1. Herb klubu w tym samym rogu i w tym samym rozmiarze, w każdym poście.
2. Pas albo ukośna belka w barwach klubu.
3. Jeden krój pisma na nazwiska, drugi na całą resztę.
4. Stałe miejsce na herb rywala, datę i miejsce meczu.
5. Wycinek zawodnika zawsze po tej samej stronie, stopy mniej więcej na tej samej linii.

Cotygodniowa robota sprowadza się wtedy do podmiany nazwiska, daty i wycinka.

Posty, które z tego realnie wychodzą

• Zapowiedź meczu — dwa herby, godzina rozpoczęcia, miejsce. Zawodnik niepotrzebny.
• Dzień meczu — dwa, trzy wycinki z kadry na tle w barwach klubu.
• Zawodnik meczu — jeden wycinek, duży, nazwisko na dole, wynik w rogu.
• Prezentacja kadry — jeden zawodnik dziennie w tygodniach przed startem sezonu, wszyscy z tej samej sesji.
• Transfery — nowy zawodnik w dokładnie takim samym kadrze jak reszta, żeby od pierwszego dnia wyglądał jak część drużyny.

Jedno zastrzeżenie, zanim zaczniesz fotografować. Przy każdym zawodniku poniżej 16 lat zgodę musi wyrazić rodzic lub opiekun, jeszcze zanim zrobisz zdjęcie. Szesnasto- i siedemnastolatków pytaj bezpośrednio, a rodziców i tak poinformuj. Spisz to, co zostało ustalone — łącznie z tym, jak zdjęcia będą wykorzystywane i jak długo będziesz je przechowywać. Większość związków sportowych publikuje wzór polityki fotografowania i zgód; NSPCC Sport, dawniej Child Protection in Sport Unit, to dobry punkt wyjścia dla Wielkiej Brytanii. Zasady różnią się w zależności od kraju i ligi, więc sprawdź te swoje, a nie ogólny poradnik taki jak ten.

Trzymaj wycinki we wspólnym folderze, nazwane nazwiskami zawodników, do którego dostęp mają wyłącznie osoby prowadzące konto, i zapisuj zarówno przezroczysty PNG, jak i wersję spłaszczoną. Jeśli ktoś w klubie pisze kod, archiwum starych zdjęć drużyny da się przepuścić jednym przebiegiem przez API zamiast przez aplikację — wyjaśnia to nasz przewodnik po API do usuwania tła.

Ten sam klub w każdym poście

Nie chodzi o to, żeby wyglądać jak klub zawodowy. Chodzi o to, żeby wyglądać jak jeden klub. Efekt widać mniej więcej przy trzeciej kolejce, kiedy piątkowa zapowiedź meczu zajmuje pięć minut, i jeszcze raz w kolejnym sierpniu, gdy ten, kto przejmie konto, dostaje w spadku folder z wycinkami i gotowy szablon zamiast pustej strony.