Przezroczysty PNG robi się biały? Oto dlaczego i co zrobić

Wycinasz produkt ze zdjęcia, zapisujesz PNG z naprawdę przezroczystym tłem i wstawiasz go na slajd. Na miejscu ląduje w białym prostokącie. Albo w prezentacji wygląda dobrze, a bieleje dopiero w wyeksportowanym PDF-ie.

Z samym plikiem prawie na pewno wszystko jest w porządku. Przezroczystość przetrwa tylko tak długo, jak długo każdy program między Tobą a odbiorcą zgadza się ją przenieść dalej — a kilka z nich po cichu tego nie robi. Nic Cię nie ostrzeże, bo z punktu widzenia oprogramowania nic złego się nie stało. Niemal każdy przypadek tłumaczy jedna zasada.

JPEG nie ma kanału alfa

PNG potrafi zapisać obok koloru każdego piksela także wartość alfy. Alfa to krycie: zero oznacza pełną przezroczystość, wartość maksymalna — pełne krycie. To jedyna rzecz, która sprawia, że wycinek jest wycinkiem.

JPEG nie ma odpowiednika. W pliku JPEG nie ma miejsca, w którym mogłaby zamieszkać informacja „ten piksel jest pusty”, więc każdy program przekodowujący obraz do JPEG musi zdecydować, co wstawić tam, gdzie była przezroczystość. Kładzie Twój wycinek na jednolitym kolorze, wtapia ten kolor w piksele i wyrzuca alfę. Wynikiem jest całkowicie poprawny obraz produktu na kolorowym prostokącie.

Tym kolorem zwykle jest biel. Część narzędzi wypełnia tło czernią, co daje odwrotną skargę: czarny prostokąt wokół obiektu. Jeden przypadek tylko wygląda podobnie, a spłaszczeniem w ogóle nie jest — ciemne logo, które znika w programie pocztowym pracującym w trybie ciemnym. Tam przezroczystość działa dokładnie tak, jak powinna, a spod spodu prześwituje ciemne tło. Lekarstwem jest jasne pole pod znakiem albo jego wersja w jasnym tuszu, a nie ponowny eksport.

Gdzie alfa przeżywa, a gdzie ginie

Zamiast uczyć się listy aplikacji na pamięć, naucz się rozpoznawać moment przekodowania: za każdym razem, gdy program odczytuje Twoje piksele i zapisuje je od nowa, kanał alfa idzie do ponownych negocjacji. Wersja, na którą trafia najwięcej osób, to wycinek wklejony na slajd i wyeksportowany później.

• Wklejanie do dokumentu lub na slajd. Word i PowerPoint zwykle zachowują przezroczystość na ekranie; problemem rzadko bywa samo wklejenie — problemem jest eksport.
• Każde „Zapisz jako JPEG”. Gwarantowana strata, łącznie z tymi cichymi: narzędzie proponuje „optymalizuj dla internetu” i samo wybiera za Ciebie JPEG.
• PDF i pliki dla drukarni. PDF przenosi przezroczystość od wersji PDF 1.4 i większość zwykłych eksporterów ją zachowuje. Ryzyko siedzi w presetach drukarskich: starsze standardy przygotowania do druku, takie jak PDF/X-1a, nie dopuszczają żywej przezroczystości — wersja z 2001 roku opiera się na PDF 1.3, który w ogóle nie ma modelu przezroczystości, a wersja z 2003 roku zakazuje jej wprost — więc wszystko, co przezroczyste, zostaje spłaszczone na tle strony. Jeśli drukarnia narzuca preset, dopytaj, co robi on z przezroczystością.
• Poczta. Obraz wstawiony w treść bywa przekodowany przy wysyłce przez niektóre edytory wiadomości albo podany przez proxy obrazów po stronie odbiorcy; zachowanie zależy od programu, więc warto to przetestować, zamiast zakładać. Załącznik dociera w nienaruszonej postaci o wiele pewniej.
• Czaty, media społecznościowe i wysyłka do sklepu. Te ścieżki przekodowują obrazy, żeby oszczędzić transfer albo sprowadzić wszystko do jednego formatu — niezależnie od tego, co zostało wysłane.

Arkusze kalkulacyjne zasługują na osobny test. Wycinki w komórkach, na wykresach czy w kształtach nie zawsze zachowują się tak jak te na slajdzie, a stary szablon potrafi różnić się od nowego. Jeśli jeden plik działa, a drugi nie, podejrzewaj szablon.

Trzydziestosekundowy test przed każdą wysyłką

Nie ufaj miniaturze. Leży ona na takim tle, jakiego akurat używa Twoja przeglądarka plików — białym w trybie jasnym, ciemnym w trybie ciemnym — więc obraz spłaszczony i przezroczysty potrafią wyglądać tam identycznie.

1. Połóż obraz na czymś jaskrawym. Na slajdzie albo w programie graficznym narysuj prostokąt w kolorze magenta i upuść na niego wycinek. Każda biel, którą zobaczysz, jest już wtopiona w plik.
2. Potwierdź prawdziwy format. Plik o nazwie logo.png może być JPEG-iem po zmianie nazwy. Windows i macOS biorą etykietę z rozszerzenia, więc źle nazwany plik nadal figuruje na liście jako PNG. Otwórz go w edytorze graficznym i sprawdź, jaki format jest tam podany, albo wyeksportuj go na czysto jako PNG ze swojego programu graficznego.
3. Testuj kanał, nie plik. Przepuść jeden obraz dokładnie tą drogą, którą pójdzie naprawdę: wyślij go mailem do siebie, opublikuj na prywatnym koncie testowym, przeprowadź jedną pozycję przez wysyłkę do sklepu.

Jeśli plik przechodzi krok pierwszy, a wykłada się na trzecim, to z plikiem jest wszystko dobrze — spłaszcza go kanał.

Kiedy przestać walczyć i po prostu wybrać kolor

Tam, gdzie miejsce docelowe i tak spłaszcza obraz, kolor wypełnienia wybierz sam. Wyeksportuj wycinek już leżący na kolorze, którego chcesz, a nikomu innemu nie zostanie do podjęcia żadna decyzja o tym, co podłożyć pod spód.

Do tego właśnie służy edytor w remover.bg: gdy tło już zniknie, ustaw obiekt na jednolitym kolorze, własnym odcieniu albo swoim zdjęciu i dodaj cień, żeby nie wyglądał jak doklejony. Przezroczysty PNG zachowaj jako plik wzorcowy, a każdą spłaszczoną kopię traktuj jak plik do przekazania odbiorcy.

Tam, gdzie miejsce docelowe to akceptuje, WebP niesie przezroczystość jak PNG, ale w mniejszym pliku — zobacz, jak eksportować WebP bez konwersji. Jeśli nie masz pewności, czy dane zadanie w ogóle wymaga przezroczystości, wyjaśnia to nasz poradnik jak zrobić przezroczysty PNG; a kiedy bieleje znak marki, tekst o tym, jak usunąć tło z logo, opisuje kontrolę krawędzi, jakiej wymaga płaska grafika.

Dwa pliki, jedna decyzja

Trzymaj przezroczysty plik wzorcowy i rób spłaszczoną kopię dla każdego miejsca, które się jej domaga — na kolorze wybranym przez Ciebie. Biały prostokąt nigdy nie był wadą Twojego wycinka. Był odpowiedzią programu na pytanie, o którym nawet nie wiesz, że zostało zadane.